Podstawowe znaczenie ma
planowanie. Punktem zaczepienia jest określenie budżetu tygodniowego i
jego bezwzględne przestrzeganie! – Warto
ustalić kwotę maksymalną, jaką chcemy przeznaczyć na żywienie. Dlaczego
tygodniową? Przez wygodę, łatwiej zapanować nad wydatkami tygodniowymi, aniżeli
miesięcznymi. U nas w domu sprawdził się „portfel służbowy”, w którym jak co
tydzień, ląduje pieniądz w ściśle określonej, niezmiennej od wielu miesięcy
kwocie. W portfelu ląduje też lista
zakupów skrupulatnie uzupełniana na przestrzeni tygodnia. Produkty nań
umieszczane, nie są przypadkowe, nie są
też wynikiem chwilowych słabości. Przy konstruowaniu listy kierujemy się
kryterium: potrzeba, a zachcianka, drugie oczywiście odrzucając. W następnej
kolejności zastanawiamy się, co zamierzamy zjeść w danym tygodniu, skupiając
się na dniu pierwszym – reszta dzieje
się sama, na zasadzie efektu domina.
Wyznaczamy więc główny produkt, tzw. gwóźdź programu, a dalej uzupełniamy go
już tylko dodatkami. Taki tok myślenia sprowadza się do przemyślanych zakupów.
Zakupy i lista to nasza broń, ale warto też czasem wszystko przeliczyć. – Nie ma sensu przepłacać – u rzeźnika za
całego kurczaka zapłacimy tyle samo co za oddzielone piersi ze skrzydełkami;
nogi i korpus, dostajemy więc jakoby gratis (samodzielna obróbka kurczaka to
prościzna, ale o tym będzie mowa w poszczególnych postach).
Nie narzucając jadłospisu
tygodniowego skupię się na obiadach dwu i trzydniowych, które z powodzeniem
trafią w każdy gust.
